การรอคอยมันช่างโหดร้าย

นั่งนับวันเวลา รอ รอแล้วรอเล่าก้ยังไม่มา

ความรู้สึกที่อยากได้ มันเพิ่มขึ้นทุกๆที่ฉันเฝ้าคิดถึง

"วันนี้ก็คงได้แล้วสินะ"

คำพูดปลอบใจทุกๆวัน

ก็เป็นเพียงแค่ความหวัง พอคิดว่าจะได้เจอก็มีความสุขอยากบอกไม่ถูก

แต่ทุกครั้งความหวังนั้นก็เป็นสิ่งที่ทิ่มแทงจิตใจทุกทีๆ

น้ำตารื่อขึ้นมา ขอบตาร้อนผ่าว

จะทรมานกันไปอีกนานแค่ไหน ที่ฉันจะได้พบเธอ

ให้นั่งนับวันเวลา เฝ้ารอคอยไปอีกนานเท่าไหร่

เธอถึงจะยอมมาเสียที รู้หรือเปล่าว่ามีใครคนหนึ่งกำลังรอเธออยู่

รอด้วยความหวังที่จะได้พบเธอ

รอด้วยความสุข ที่จะได้พอเธออีกครั้ง

จนฉันได้รู้ว่าเธอจะกลับมา

ความรู้สึกดีใจจนน้ำตาจะไหลออกมาอีกครั้ง

วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าในความรู้สึก

แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็เฝ้าบอกตัวเองทุกวันๆว่า

"เธอกำลังจะกลับมาอีกครั้ง"

แต่พอมาวันนี้ เธอทำใจฉันแถบสลาย

ในเมื่อเธอไม่กลับมาตามที่สัญญา

เธอจะผลัดฉันไปอีกเมื่อไหร่ จะให้ฉันรอไปอีกนานเพียงใด

เธอยังทำร้ายหัวใจของฉันไม่พอหรืออย่างไรสู้ไม่บอกเสียดีกว่า

ไม่ต้องบอกว่าเธอจะมาตอนไหน ให้ฉันเฝ้ารอด้วยความหวัง

บอกตัวเองเหมือนเดิมทุกวันว่า

"วันนี้เธอคงจะมา"

แบบนี้คงจะดีเสียกว่าที่เธอมาผิดสัญญา

บอกว่าจะมา แต่กลับไร้วี่แวว

รถแต่ละคันเริ่มต้นจากจุดเดียวกัน ในช่วงเวลาที่ต่างกัน

รถแต่ละคันมีคนขับที่ต่างกัน

ทั้งรูปร่าง หน้าตา นิสัยใจคอ ความคิด ความรู้สึก

รถแต่ละคันต่างมีอุปกรณืช่วยเหลือในตัว ที่ได้รับมา

แต่บางครั้งคนขับก็อาจจะใช้มันไม่เป็น

ถนนเริ่มจากสายหลักสายเดียวกัน แล้วไปจบที่จุดสุดท้ายเช่นเดียวกัน

แต่ต่างกันก็ตรงที่เส้นทางระว่างการเดินทาง

บางคันนออกก่อนอาจจะไปถึงทีหลัง แต่บางคันออกหลังอาจจะไปถึงก่อน

มันก็ขึ้นอยู่กับสามารถของคนขับ

จะหยุดพักข้างทางหรือก้มหน้าก้มตา พุ่งต่อไป

ไม่สนใจใคร รถข้างหน้า รถข้างหลัง หรือแม้แต่ภาพข้างทาง

ไม่เคยคิดเหลียวมอง ไม่สนใจ

สุดท้ายก็ไม่ได้อะไรนอกจากชัยชนะที่มีคนพุ่งไปถึงมาก่อนหลายคนแล้ว

อาจจะเป็นหนึ่งในรุ่นนั้น

แต่อาจจะไม่ได้อะไรเลย เพราะไม่เคยเห็น ทิวเขา ป่าไม้ สัตว์

หรือแม้แต่คนขับรถด้วยกัน แล้วความสำเร็จอันโดเดี่ยวนั้นมันสุขแน่หรือ

คำว่าหลงทาง ก็อาจจะเกิดขึ้นได้

ถ้าบางครั้งคนขับอ่านแผนที่ไม่เข้าใจ ไม่รู้จะเลือกซ้าย หรือขวา

ไม่กล้าตัดสินใจ ไม่กล้าเสี่ยง สุดท้ายก้ชักช้ารำไร ผ่านไปโดยไม่ได้อะไรเลย

ถ้ากล้า เลี้ยวถูกก็ดีไป แล้วถ้าผิดหล่ะ จะย้อนกลับทางเดิม

หรือจะทนกับ หลุมบ่อ เม็กกรวย เม็ดทราย กว่าจะไปถึงจุดหมาย

มันชักช้า ลำบาก ปวดร้าว เหน็ดเหนื่อย ไม่มีความสุข

แล้วสุดท้ายฉันจะเลือกทางใดวิ่งไปโดยไม่สนใจ หรือกล้าเลี้ยวไป กล้าเสี่ยง

หรือค้นหาหนทางว่าควรจะอ่านแผนที่ในมืออย่างไรดี

----------

edit @ 2007/04/20 21:32:56

บ้านหลังนี้ ชื่อว่า "Postscript" = บทส่งท้าย

ที่ใช้ชื่อนี้เพราะว่าเราตั้งใจจะให้บ้านหลังนี้เป็นที่เก็บ

เรื่องราว ความรู้สึก ในเวลาอีก 1ปี หรืออาจจะไม่ถึง นับจากบัดนี้

ถือเป็นการนับถอยหลัง ช่วงชีวิตที่เหลือกับใครหลายๆคน

ไม่ว่าจะสุข จะเศร้า แค่ไหน

เราจะสู้ต่อไปด้วยกันใช่ไหม